Leszczyńscy herbu Wieniawa


Leszczyńscy herb Wieniawa Polska rodzina szlachecka, należąca do rodu Wieniawów, wywodzącego swoje początki z Czech. Nazwisko wzięli od dawnej osady Leszczno w południowej Wielkopolsce, obecnego miasta Leszno. Leszczyńscy należeli do najznaczniejszych rodzin w Wielkopolsce, a jej członkowie piastowali szereg wysokich urzędów i godności. Po XVI-wiecznym epizodzie reformacyjnym większość z nich powróciła na łono katolicyzmu. Najbardziej znanym członkiem tej rodziny był jej ostatni męski przedstawiciel, Stanisław Leszczyński (1677-1766), który w latach 1705-1709 i 1733-1736 zasiadał na tronie Polski, jako król elekcyjny. W 1698 r., jeszcze, jako starosta odolanowski, Stanisław Leszczyński poślubił Katarzynę z Opalińskich (1680-1747), dziedziczkę rozległych dóbr Sieraków, które wLeszczyńska Maria królowa Francjiniosła mu w posagu. Leszczyńscy nie objęli jednak dóbr sierakowskich we władanie, gdyż po nieudanej elekcji Stanisława mieszkali we Francji, gdzie był on dziedzicznym księciem Lotaryngii i Baru. Sieraków z przyległościami odziedziczyła ich córka Maria Leszczyńska (1709-1768), która po ślubie z Ludwikiem XV Bourbonem (1710-1774) została królową Francji.