Górkowie herbu Łodzia


Górkowie herbu ŁodziaMożnowładczy, rycerski ród wielkopolski związany z Kórnikiem, Bninem, Sierakowem, Szamotułami i Poznaniem. Hrabiowie Cesarstwa Rzymskiego, jedna z najpotężniejszych rodzin magnackich regionu w XV i XVI w., wywodząca się z Miejskiej Górki niedaleko Rawicza. Właściciele Sierakowa od 1450 r. kiedy to Łukasz I nabywa miasto za kwotę 3000 grzywien i 9000 florenów.

Za twórcę potęgi rodu uważa się Łukasza I Górkę (zm., 1457 r.), który dzięki swym zdolnościom politycznym i dyplomatycznym awansuje szybko zdobywając kolejne tytuły i nadania ziemskie. Łukasz I był dworzaninem króla Jagiełły i zasłużył się również wobec Władysława III na Węgrzech, doprowadzając tam oddziały zaciężne. W roku 1441 zostaje wojewodą poznańskim. Wkrótce potem król Kazimierz Jagiellończyk powołuje Łukasza I Górkę na starostwo generalne Wielkopolski, które piastował w latach 1447-1448, 1451-1454 i 1456-1457. Kontynuatorem jego Górkowie - płyta nagrobna Łukasza I Górkidziałalności jest syn Uriel (zm. 1498 r.), biskup poznański i podkanclerzy koronny.

Wnuk Łukasza, noszący te same imię (1482-1542), piastował stanowisko wojewody poznańskiego, później był też biskupem kujawskim. Jego syn Andrzej (1500-51) osiągnął godność starosty generalnego Wielkopolski. Uchodził za najbogatszego i najbardziej wpływowego magnata w regionie; był właścicielem 12 miast i ok. 100 wsi, miał też dobra w Małopolsce i na Rusi. Z czasem stał się jednym z przywódców opozycji przeciwko królowi Zygmuntowi Augustowi. Jego przeciwnicy polityczni rozpuszczali złośliwe plotki o nim mówiące jakoby pragnął on sam sięgnąć po koronę królewską.

Barwnymi postaciami byli również synowie Andrzeja Górki: Łukasz III (1533-73), Andrzej II (1534-83) i Stanisław (1538-92). Za ich czasów pałac rodowy w Poznaniu (przy ul. Wodnej) stał się jednym z głównych ośrodków ruchu luterańskiego w Wielkopolsce, jakkolwiek w rodzinie Górków byli zarówno wyznawcy religii rzymskokatolickiej, jak i protestanci. W 1570 roku Łukasz III sprzedaje klucz sierakowski Jakubowi Rokossowskiemu, staroście ostrzeszowskiemu. Ród ten wymiera bezpotomnie pod koniec XVI w.