d’Alfonce de Saint-Omer herbu Sentomerski


Rodzina pochodzenia francuskiego, z której Antoni (ur. 1750 r.) osiadł w Polsce. Jego synem był gen. Aleksander Jan d’Alfonce (1779-1857), wojskowy i jeden z najwybitniejszych kartografów polskich swoich czasów, autor licznych map ziem polskich oraz krajów ościennych. Walczył w wojnach napoleońskich, za kampanię 1807 r. otrzymał order Virtuti Militari. Następnie pozostawał w służbie Królestwa Polskiego, a po upadku powstania listopadowego służył w wojsku rosyjskim. Za wieloletnią pracę kartografa i kwatermistrza oraz nienaganną oficerską służbę uzyskał w 1840 r. dziedziczne szlachectwo wraz z nadaniem herbu „Sentomerski” (od Saint-Omer – rodzinnego miasta we Francji). Wizerunek tego herbu jest dziś nieznany, jego wzór spłonął wraz z aktami Heroldii Królestwa Polskiego w 1944 r. w Warszawie. Gen. Aleksander Jan d’Alfonce był drugim, po Adamie Turno, mężem Urszuli Prusimskiej, córki Wincentego Prusimskiego, dziedzica rozległych dóbr w okolicach Międzychodu, m.in. majątku Debrzno (dzisiejsza nazwa miejscowości to Ławica), który Urszula wniosła generałowi d’Alfonce w posagu. Jeszcze w latach 40. XIX w. zamieszkali w Warszawie synowie generała brali udział w procesach spadkowych o ten majątek.