Bronikowscy herbu Osęk przydomku Oppeln


Bronikowscy herbu Osęk Polska rodzina szlachecka, pochodząca od łużyckiego rodu rycerskiego Ramszów z Opola (Oppeln) koło miasta Löbau (łuż. I pol. Lubij). Na przełomie XIV i XV w. pojawiają się w Wielkopolsce, gdzie od nabytej przez ich protoplastę Henryka von Oppeln w 1412 r. wsi Bronikowo przyjęli nazwisko Bronikowskich, stopniowo stając się bardzo rozgałęzioną rodziną o czysto polskiej tożsamości, lecz utrzymującą liczne kontakty i często wchodzącą w związki rodzinne z niemiecka szlachtą pogranicza. Podobnie jak wiele innych miejscowych rodzin, Bronikowscy stali się wyznawcami kalwinizmu (ewangelikami reformowanymi). Dobrogost Bronikowski, syn Jana z Bucza koło Kościana kupił w r. 1649 za 18.000 zł od Jana Swinarskiego wieś Bronikowski AntoniChudopsice (Chudobczyce), którą odziedziczył po nim syn Zygmunt, który sprzedał je w 1672 r. za 17.000 zł pisarzowi ziemskiemu wschowskiemu Jakubowi Mielińskiemu. Portret trumienny Zygmunta Bronikowskiego oraz towarzyszące mu tablice herbowe, wiszące niegdyś w kościele ewangelickim w Kursku, są przechowywane w zbiorach Muzeum w Międzyrzeczu. Pochodzący z innej linii Antoni Bronikowski (1816-1884), znany XIX-wieczny hellenista polski, ceniony tłumacz klasyków greckich, był początkowo nauczycielem w gimnazjum Św. Marii Magdaleny w Poznaniu. Usunięty z pracy za odmowę wydania uczniów biorących udział w konspiracyjnej organizacji patriotycznej, gospodarował w latach 1847-49 w dzierżawionym od Sczanieckich majątku Mościejewo, po czym od 1851 r. ponownie pracował jako nauczyciel gimnazjalny, tym razem w Ostrowie Wlkp. Żonaty z Albertyną Święcicką herbu Jastrzębiec (1822-1888), rodzoną ciotką prof. dra Heliodora Święcickiego (1854-1923), lekarza-ginekologa, założyciela i pierwszego rektora poznańskiej Wszechnicy Piastowskiej (późniejszego Uniwersytetu Poznańskiego, obecnie noszącego imię Adama Mickiewicza).