Dwór w Muchocinie


Muchocin0005Nad północnym brzegiem pobliskiego jeziora, na lekkim wzniesieniu, w połowie XIX w. wzniesiono niewielki, urokliwy dwór. Najprawdopodobniej powstał on w miejscu jeszcze starszego założenia pochodzącego z XVIII w. W jednym ze źródeł archiwalnych z 1735 roku wspomina się o Janie Kurczynie, rektorze szkoły ewangelickiej w Międzychodzie i ochmistrzu w muchocińskim dworze. Niestety, więcej informacji na ten temat nie posiadamy.

Obecny dwór wzniesiony został w połowie XIX w. dla rodziny von Kalckreuthów. Budynek ten założony został na rzucie prostokąta, murowany, parterowy z wysokim, użytkowym poddaszem, przykryty naczółkowym dachem pokrytym dachówką. W dachu znajdują się bawole oczy doświetlające poddasze. Dwór postawiony na wysokim cokole zbudowanym z kamieni. Budynek zdobiony jest regularnym boniowaniem przez wszystkie elewacje, a prostokątne okna posiadają opaski. Elewacja frontowa jest skierowana na wschód, pięcioosiowa z trójkątną wystawką nad wejściem wspartą na dwóch kolumnach. Wejście poprzedza niczym nie przykryty taras ze schodami. Elewacja ogrodowa też jest pięcioosiowa i posiada centralnie umieszczone wyjście poprzedzone altaną, z której wychodziło się do alei prowadzącej do XIX wiecznego parku. Pod koniec XIX w. dokonano rozbudowy dworu, dostawiając od strony północnej piętrową przybudówkę nakrytą dachem namiotowym.

Na wschód od dworu znajdują się zabudowania dawnego folwarku. Pozostały z nich jeszcze obora, gorzelnia i domy pracowników gospodarczych. Majątek muchociński w 1926 roku liczył 1159 hektarów i miał gorzelnię.

Obecnie istnieje tu Zakład Doświadczalny Technologii Pasz i Akwakultury poznańskiego Uniwersytetu Przyrodniczego.

Ciekawostką z Muchocina jest historia procesu o czary, który odbył się tu w listopadzie 1713 roku. Miejscowy sołtys Sebastian Piltz oskarżył Margarethe Schabbelową o czary, gdyż jego dzieci od pewnego czasu kulały. Ponieważ kaznodzieje protestanccy oczekiwali od niego odwołania oskarżeń z powodu braku innych dowodów, sołtys zwrócił się do Karola von Kalckreutha, ówczesnego dziedzica Muchocina, który nakazał pławienie kobiety. Przeciwko torturom występowali pastorzy, za których przyczyną sprawę dwukrotnie badał sąd sprowadzony z Międzychodu. Kalckreuth kazał jednak sprowadzić polski sąd z Kamionnej i jeszcze raz torturować nieszczęsną. Kiedy kobieta nadal nie przyznawała się do winy, została wywieziona na rozstaje dróg i tam ponownie męczona. Czy przyznała się ona na torturach, nie można było się upewnić, gdyż 29 listopada 1713 roku nadeszła do miasta wiadomość, że kobieta zmarła w beczce podczas przesłuchania.

Muchocin na przestrzeni wieków stanowił własność:

  • XIV w. – Klasztor zakonu cystersów w Zemsku, potem przeniesiony do Bledzewa,
  • XV w. – Skórowie-Oborniccy z Gaju h. Abdank,
  • XVI w. – hr. Ostrorogowie h. Nałęcz,
  • XVII w. – von Unruhowie,
  • poł. XVII w. – 1945 r. – von Kalckreuthowie