Dwór w Luboszu


Lubasz_086Założenie dworsko-folwarczne w Luboszu położone jest w południowo-wschodniej części wsi, nieopodal brzegów Jeziora Luboszek. Powstało ono na przełomie XIX i XX w. dla niemieckiej rodziny Bardtów. Jednym z jego charakterystycznych elementów jest okazały dwór w stylistyce niemieckiego tzw. „landhausstil”. Styl ten opierał się na idei angielskiego domu wiejskiego przeniesionej na grunt niemiecki, gdzie kompozycja elewacji była asymetryczna, otwarta, bez zaakcentowanych podziałów z wieloma elementami architektonicznymi.

Wykorzystując tą koncepcję architektoniczną powstał w Luboszu budynek o ciekawej bryle i rozplanowaniu wnętrza z zachowanym pośrodku dużym holem. Wysoki, dwupiętrowy dwór – kamienicę wzniesiono około 1915 roku. Drugie piętro i poddasze obiektu ukryto pod mansardowym dachem. Główną część elewacji frontowej stanowi tutaj czterokondygnacyjny ryzalit, czy też raczej ogromna ściana szczytowa, z dwukondygnacyjną niszą na środku, w której umieszczono dwa balkony, z górnym zakończonym półkoliście. Ponad nimi znajdują się herby rodu Bardtów i von Massenbachów. Podobna nisza znajduje się w przyziemiu i również zwieńczona została półkoliście – mieszcząca wejście prowadzące do rozległego holu. W elewacji ogrodowej znajduje się filarowy ganek, z którego prowadzą dwubiegowe schody do ogrodu przechodzącego stopniowo w park krajobrazowy, który przyjmuje częściowo charakter leśny. Na terenie parku, w pewnym oddaleniu od dworu, znajduje się cmentarz ewangelicki wraz z kwaterą dawnych właścicieli majątku. Jego centralnym punktem jest granitowy krzyż pochodzący z 1882 roku.

Dalsza część zespołu dworsko-folwarcznego, funkcjonujący na potrzeby dworu, przylega do niego w części południowej. Obiekty te pochodzą z końca XIX w. i w jego skład wchodzą: dwie ciekawe duże oficyny, powozownia, lodownia, dwie stajnie, dwie obory, trzy stodoły, gorzelnia oraz kuźnia ze stelmacharnią. Wśród zabudowy podwórza szczególnie wyróżnia się gorzelnia, stodoły oraz dawna stajnia z ceramiczną głową konia nad głównym wejściem. W 1926 roku majątek liczył 1678 hektary.