Pałac w Charcicach


charcice aNeogotycki pałac w Charcicach wybudowany został w 1840 roku dla ówczesnego dziedzica majętności Ottona von Sandera. Powstało wówczas założenie na planie zbliżonym do prostokąta, posiadające dwie kondygnacje nadziemne i jedną podziemną. Z czasem od strony zachodniej dobudowano drewniany ogród zimowy, a od strony południowo-wschodniej kaplicę z charakterystyczną wieżą zegarową, nadającą obiektowi mauretański charakter. Po II wojnie światowej uległ jednak zniszczeniu ogród zimowy, zaś pozostałe wnętrza, choć pozbawione wyposażenia, zachowały swój charakter. Niestety, remont przeprowadzony w latach sześćdziesiątych XX w. spowodował zniszczenie oryginalnych elementów dekoracyjnych elewacji. O okazałości pierwotnego budynku mogą świadczyć dwa skrzydłowe ryzality, ujęte lizenami przechodzącymi w sterczyny, środkowy ryzalit zwieńczony pseudoschodkowym szczytem oraz narożna wieloboczna, czterokondygnacyjna wieża. charcice_0003_tonemappedJej najwyższą kondygnację dekorują smukłe, ostrołukowe okna. Z oryginalnego wystroju wnętrz zachowały się także polichromie na ścianach i sufitach, odkryte podczas prac remontowych w latach 90-tych XX w. Obecnie trwają prace renowacyjne mające na celu przywrócenie dawnego detalu architektonicznego elewacji. W czasie powojennym w pałacu organizowano kolonie dla dzieci z Wielkopolski. Od 1967 roku służył on nowo powstałemu Zakładowi Lecznictwa Odwykowego, z czasem przemianowany na Zakład Leczenia Uzależnień. Pałac otoczony jest parkiem krajobrazowym założonym w połowie XIX w. Zachował się w nim czytelny układ kompozycyjny.

Również za czasów von Sanderów wybudowano folwark i dokonano melioryzacji okolicznych pól. Po I wojnie światowej część gruntów sprzedano indywidualnym rolnikom, mimo to liczył on jeszcze w 1926 roku 530 hektarów. W 1938 roku majątek charcicki całkowicie zlikwidowano i grunty orne podzielono. W latach 1938-1939 zburzono niepotrzebne budynki folwarczne.

Charcice na przestrzeni wieków stanowiły własność:

  • XIV – do poł. XV w. – Charciccy h.,
  • poł. XV w.-XVII w. – Leszczyce ze Słopanowa, używali też nazwiska Jabłonowskich,
  • XVII w. – Cieleccy h. Zaremba,
  • 1644-1647 – Gajewscy h. Ostoja,
  • 1647-1699 – Radomiccy h. Kotwicz,
  • 1700-1780 – Kurnatowscy h. Łodzia,
  • 1780-1793 – Żychlińscy h. Szeliga,
  • 1793-1839 – von Lüttichau,
  • 1839-1883 – von Sanderowie,
  • 1883-1938 – von Hantelmannowie,